Roubaix, miasto o przemysłowej przeszłości, jest dziś jednym z najbardziej ubogich obszarów Francji. Podczas sześciu miesięcy zdjęć realizowanych w przestrzeni publicznej reżyserka poprosiła mieszkańców, by pomyśleli o jednej lub kilku rzeczach, które usłyszeli w przeszłości i które w jakiś sposób ich zmieniły. Następnie, za pomocą trzynastu ujęć-sekwencji i mikroskopijnych obrazów, stworzyła rodzaj kartografii mikroprzemian ludzkich losów, poetyckie studium dynamizmu jednostek. Pomiędzy obcością obrazów a intymną bliskością głosów publiczności zostaje zaoferowana doświadczeniu niejednoznaczna przestrzeń tożsamości jednostkowej/zbiorowej.