Gra lustrzana między rzeczywistością a fikcją o twórczej blokadzie artysty w kryzysie. Ricardo Mosner istnieje, ale jego postać wykracza poza świat dokumentu. Widzimy też muzyka Daniela Melingo, reżysera filmu i aktora, przemienionego w widmowego włóczęgę przemierzającego miasto. Kamera rejestruje wędrówki tych zjaw niczym obrazy na cyfrowym płótnie. Jest wino, samotność, przyjęcia i wschody słońca wśród burżuazyjnej bohemy. Film zawiera w sobie nieugiętą wartość, ukazując, jak pod wpływem wydarzeń i przemian tego stulecia można namalować audiowizualny obraz. Ostatecznie film jest aktem precyzyjnego łączenia pędzli i barw, by przedstawić szczęśliwe spotkanie na wygnaniu.