Wiosna 1917 roku. Żołnierze byłej Dywizji Dzikiej wracają do swoich wiosek. Anzor, sługa księcia Naurbeka, dowódcy pułku kabardyjskiego, zastaje w domu biedę i ruinę — jego matka i wielu innych wieśniaków popadło w długi niewolnicze u księżnej Zhansurat. Anzor udaje się do księcia i prosi go o zwrot ziemi — w końcu podczas bitwy osłonił Naurbeka przed kulami wroga. Otrzymawszy garść prosa, Anzor wraca na swoje miejsce. Kolejne spotkania z bolszewikami Kantemirem i Mashuko, a następnie z samym Kirovem, przekonują Anzora o konieczności walki z książętami.