Bal jest pełnym zadumy autoportretem Dominique’a Willoughby’ego i jego najbardziej olśniewającym filmem. Jego twarz w ekstremalnym zbliżeniu jest nieco anamorficznie zniekształcona. To tête-à-tête między twarzą Dominique’a Willoughby’ego a obiektywem jego kamery, którego miejsce zajmuje widz; jego oczy śledzą ruchy własnej twarzy. Ruchy twarzy są krótkie i próbkowane, zwielokrotnione oraz nałożone na siebie, wypełniają ekran mnogością twarzy, wykonujących gwałtowne ruchy i obracających się, a mimo to pozostających ze sobą powiązanymi. Szarpane ruchy twarzy mają jednak odruchową brutalność, jakby wprawiała je w ruch siła mechaniczna.