Kamera ponownie prowadzi przez zaułki i uliczki osiedla, skłaniając widza do porównania — za pomocą równoległych ujęć z lat 76 i 96 — tego, co udało się osiągnąć, a właściwie niemal niczego, zaniedbania ze strony państwa i dwudziestoletniego porzucenia. Film kończy się wirtualnym obrazem kolorowych fasad, stanowiących część proponowanej urbanizacji.