Jeśli to filmy ujawniają „choreograficzną nieuchronność interwencji kinematograficznej” (Dominique Paini), to ten bez wątpienia do nich należy — gesty taneczne, spowolnione, zniekształcone, zatrzymane, przenikają filmowy korowód, który komentuje — w sposób znakomity — sam siebie, rozwijając się naprzód i wstecz. W tradycji wielkiego Adebar (Peter Kubelka, 1957) Danseurs à la Gay Pride 2001 badają początki ruchu kinematograficznego za pomocą fotogramatycznego opracowania, opartego na ekstatycznym efekcie, jaki wywołuje powtarzanie ruchu — dłoni, twarzy, bioder — ukazanego w zwolnionym tempie.