„Nasz apartament miał sto lat i był nawiedzony. Przyjaciele zasugerowali, żebyśmy namalowali na suficie czarną plamę, by pozbyć się ducha. Nie była złym duchem, była po prostu starą prostytutką. Wciąż zapalała i gasiła światło w holu, a także otwierała drzwi swoim klientom, którzy przychodzili o każdej porze nocy. Uwielbiała seks i imprezy, więc musieliśmy bez przerwy uprawiać seks i urządzać imprezy, żeby ją udobruchać. Były tam też inne duchy: imigranci, którzy nie mówili ani po angielsku, ani po francusku. Przybyli z daleka i tęsknili za powrotem do ojczyzny. Czasami śpiewali smutne piosenki. Shimmer zaczęło się od ich historii. Po drodze pomieszały się z nią historie mojej babci, moich rodziców i moja własna”. — Nelson Henricks