Film poświęcony jest pięknu i majestatowi ojczyzny, tradycjom narodu kirgiskiego oraz codziennemu życiu i pracy jego mieszkańców. Historię opowiada starzec, który przeżył długie życie. Jakby spoglądając wstecz z zadumą, wspomina wszystkie cenne chwile i piękno, które wkrótce będzie musiał opuścić. Mimo nadciągającej tragedii nie ma tu jednak poczucia pesymizmu — każde wspomnienie, każdy kadr emanuje pełnym nadziei ciepłem, niczym samo życie. Charakter i ducha starego pasterza, odbijające się w jego oczach, zachowają w sobie jego wnuki, ocaliwszy zarówno piękno tej ziemi, jak i głęboką miłość, którą ją darzył.