Pierwszego dnia lockdownu związanego z pandemią COVID-19 po ojca reżyserki przyjeżdża karetka. Wkrótce potem mężczyzna umiera. Matka i córka opłakują go w mieszkaniu rodzinnym, odizolowane na 49 metrach kwadratowych — i połączone ze światem zewnętrznym jedynie przez telefon. Te rozmowy, pełne bolesnej intymności, ukazują samotność osób pogrążonych w żałobie w czasie pandemii. Fotograficzne obrazy opustoszałego mieszkania cechuje surowa geometryczna ścisłość, która mimo uwięzienia pozwala zachować pewien dystans wobec tego, co nieuniknione. „27 STEPS” pozostawia więc miejsce na interpretację i podejmuje uniwersalną kwestię: jak izolacja na nas wpływa, gdy potrzebujemy pocieszenia i pomocy? To bardzo osobisty film, który przygląda się z bliska okolicznościom, z jakimi wszyscy mierzymy się obecnie.