Napędzany występami seksownych chłopców i dziewczyny (oraz figlarnego fotografa) i tekstami Dominique’a Nogueza, przetykany muzycznym liryzmem łączącym klasyczne arie, dandysowski rock i hipnotyzujący arabski śpiew, film został pomyślany jako długi, alegoryczny poemat o pięknie, pożądaniu i śmierci. Alegoria zostaje spotęgowana przez zawrót głowy wywołany przekroczeniem tabu, tajemnice sacrum oraz obrazy Barona Van Gloedena, Jean Geneta i Michela Journiaca — mistrzów funeralnej erotyki i furii ciała.