Czy sztuka jest człowiekowi potrzebna? Aktorzy są przystosowani do społeczeństwa. Przechodnie to ludzie, którzy chcą marzyć, ale stracili już wiarę; z jednej strony lenistwo, z drugiej zaś indoktrynacja i odszkolnienie wymagają, by obniżyć oczekiwania, i wszyscy zadowalają się skromnymi, tanimi marzeniami. Rzeczywistość i sztuka nie komunikują się ze sobą, zubożone przez indywidualizm; aktorzy i artyści tańczą w rytm narzucony przez władzę, mordują się nawzajem i znęcają się nad sobą, nie zdając sobie sprawy z możliwości porozumienia, które otwierają się, gdy wyjdzie się poza utarty chór. Rzym jest zajmowany z każdym krokiem, lekko stąpająca stopa zajmuje przestrzeń publiczną. Ta okupacja nie jest jednak niczym nowym, bo przebiega błyskawicznie. Kryteria zatrudnienia wyznaczają czas.