Kamera kochała jej twarz, stworzoną do zbliżeń. Romy Schneider kochała i potrzebowała kamery — zarówno filmowej, jak i aparatów fotografów oraz paparazzi. Filmowa eksploracja wielu oblicz Romy Schneider autorstwa Julii Benkert pokazuje, że fascynująca obecność aktorki przed kamerą nie straciła nic ze swojej intensywności nawet 27 lat po jej śmierci — niezależnie od tego, czy stylizowano ją na zawoalowaną pannę młodą i olśniewającą diwę, jak w francuskim filmie „L'enfer” (1964), czy też pokazywała się przed kamerą bez makijażu, jak w dokumencie „Portrait of a Face” (1966) Hansa Jürgena Syberberga. Bez makijażu, w zbliżeniu, opowiada o swoich lękach i wątpliwościach — do dziś film jest autentycznym świadectwem głębokiego wewnętrznego rozdarcia Romy Schneider. Jej mąż, Harry Meyen, kazał go mocno ocenzurować, ponieważ uważał, że jego żona jest zbyt smutna.