Covid-19 jeszcze bardziej utrudnił osiągnięcie doskonałości, które i tak nie było łatwe. Ten film pokazuje nam, jak to zrobić. Remake filmu Jørgena Letha z 1967 roku, który dzięki gracji choreografii i językowi ciała sytuuje się między tańcem a performance’em — oczywiście z zachowaniem dystansu społecznego i w maseczkach. Bezkompromisowy perfekcjonizm czarno-białej estetyki jest jednak równie wyraźny w nowej wersji Mai Sørensen i Kristiny Daurovej, która z dyskretnym humorem przygląda się temu, co oznacza bycie człowiekiem (doskonałym lub nie) w czasie pandemii — od prywatnych przyjęć przy kolacji po przestrzeń publiczną.