Gdyby przyznawano nagrodę za najbardziej stylową scenę otwierającą, trafiłaby ona do Álvaro Pulpeiro za „So Foul a Sky”. Film drogi i wciągający reportaż z Wenezueli stojącej na krawędzi upadku. Zainspirowani klasyczną powieścią Josepha Conrada „Nostromo”, trafiamy do świata pogrążonego w zmierzchu, gdzie wśród podróżnych pod ogromną kopułą nieba zmieniają się sojusze. Piraci i pielgrzymi przecinają sobie drogi, a ropa naftowa jest sprzedawana na czarnym rynku pośrodku niczego. Trzeszczące radioodbiorniki samochodowe przekazują ideologiczną walkę na słowa. Czy ropa naftowa rzuciła klątwę na Wenezuelę? Kraj pogrąża się w najgłębszym kryzysie politycznym i humanitarnym, jakiego doświadczyła Ameryka Południowa w XXI wieku. Zamiast próbować wyjaśnić chaotyczną sytuację, Pulpeiro umieszcza nas w samym jej środku. To zmysłowy, filmowy obraz, w którym ropa płynie niczym gęsta, czarna krew przez arterie sieci dróg i łączy nas z niektórymi ludźmi próbującymi ułożyć sobie życie poza prawem i porządkiem.