Góry, fiordy, lód. Rozległe krajobrazy Grenlandii sprawiają wrażenie wieczności, a człowiek jawi się w nich jako zaledwie przelotny gość. Zmiany są jednak w toku, a artysta wizualny Inuk Silis Høegh w swoim wspaniałym dziele filmowym ingeruje w monumentalną przyrodę swojego kraju, pozwalając, by stworzenie i zagłada odbijały się w sobie nawzajem. Wielkie słowa, ale nie sposób ująć tego skromniej w dziele łączącym film, instalację, Land Art i sztukę dźwięku (ze ścieżką dźwiękową stworzoną w ścisłej współpracy z Jacobem Kirkegaardem), będącym medytacją nad żywiołami i naszą własną zmiennością. Czy arktyczna dzicz jest dzika tylko dlatego, że człowiek nie potrafi jej kontrolować? A może to sam człowiek wymknął się spod kontroli?