W VGIK była studentką pracowni Sergeia Gerasimova i Tamary Makarovej, oglądała „Ostatni oddech” Godarda i pomyślała: nic więcej nie jest potrzebne. Wszystko już tu jest. A jednak bez niej, bez jej 22 filmów, historia światowego kina byłaby niepełna. W naszym kraju jej nazwisko stało się jednym z nazwisk niekwestionowanych geniuszy — Tarkovsky’ego, Parajanova, Hermana, Sokurova. Genialna Kira Muratova patrzy na człowieka z ironią, jakby z dystansu i z góry, jak na zabawny teatr lalek, ale jej spojrzenie jest pełne sympatii. Dzieli artystów na dwie kategorie: kaznodziejów i hazardzistów. Oczywiście sama uważa się za jedną z tych drugich. Przypadek jest jej muzą. Improwizacja stanowi cechę tej metody. A czymże jest życie, jeśli nie improwizacją? W przeciwieństwie do Rene Claira z jego zdaniem: „mój film jest gotowy. Pozostaje go tylko nakręcić”, idzie na plan, otwierając się na życie, na grę przypadku.