„Tytuł zaczerpnąłem z książki Samuela Becketta o Prouście, w której wspomina on, że po wojnie pojawiła się nowa forma reklamy — taka, która narzuca nie tylko produkt, lecz także porę dnia, o której należy go spożyć: „Południe, siódma: czas na Berger”. Znałem tę reklamę, ale dopiero przy ponownej lekturze tego fragmentu uświadomiłem sobie, jak bardzo przypominała ona ujęcie, w którym samotnie piję [kieliszek] Berger, z wyraźnie widoczną etykietą, a kościelne dzwony wybijają siódmą. Pastis Berger jest oczywiście całkowicie związany z Jeanem [Lambert], z naszymi spotkaniami, cotygodniowymi aperitifami. L’Heure du Berger jest odtworzeniem Maniquerville. Oba filmy powstały w tym samym czasie. Poza usilnym „powrotem” Jeana do swojego domu, jako jego duch zapraszający mnie do nakręcenia tego filmu, być może to właśnie ciężar realizacji Maniquerville skłonił mnie do nakręcenia tego filmu w tak lekki i intuicyjny sposób.”