Spotkanie przyjaciół, dwóch rzeźbiarzy: Vincenta Barré i Richarda Deacona. Pracownia: przestrzeń tworzenia rzeźb i rozmowy, a także kadr wyznaczony przez kamerę. Ale to również kamera nakazuje nam opuścić tę pracownię, otworzyć się na inne archaiczne miejsce pracy — odlewnię, otworzyć się na jej mrok usiany żarem. A potem, w jeszcze większym otwarciu, w ruchu wstecznym, sfilmowany obraz powraca do źródła swoich rzeźbiarskich kształtów. Obrazy jako świadectwo ich relacji, krajobraz i obrzędy basenu Morza Śródziemnego przesuwają się przed nami: cysterska architektura Prowansji, starożytne stanowiska greckie, procesje Wielkiego Tygodnia na Sycylii. Powoli powraca wspomnienie, któremu towarzyszą fundamentalne teksty Empedoklesa i Bataille’a, czytane przez Françoise Lebrun. Wtedy to, co miało zostać rozświetlone, ulega rozmyciu, a to, co miało wskazywać drogę, rozprasza się. Zamiast informować, forma zostaje zdeformowana.