„Wszystko zaczyna się od wystawy w Instytucie Francuskim w Monachium. Postanowiliśmy stworzyć wspólnie [z Vincentem Barré] instalację w oranżerii pałacu Seyssel d’Aix: hołd dla Paula Cézanne’a i jego ostatniego modela, ogrodnika Valliera…. O projekcie rozmawialiśmy z Christine Toffin, przyjaciółką Vincenta z dzieciństwa, która przypomniała nam, że była spokrewniona z malarzem. Jej ciotka, wnuczka malarza, nadal mieszkała w Bourron-Marlotte. Postanowiliśmy pojechać i sfilmować Aline Cézanne w domu spokojnej starości w Bourron-Marlotte…. Podczas montażu dźwięku przyszło nam do głowy, by stworzyć film z wykorzystaniem obrazów, które nakręciliśmy na potrzeby dźwięku. Kadrowanie jest minimalistyczne – takie jest w porządku, ale nie planowano go z myślą o filmie. Rok później wróciliśmy do Aline. Jej wypowiedzi stały się bardziej chaotyczne, więc pojechaliśmy z nią do wioski, by odnaleźć domy z jej dzieciństwa.”