Podczas podróży do Chin z Vincentem, w trakcie której spotykałem się z ludźmi z akademii sztuk pięknych i uniwersytetów, odkryłem twórczość Deng Guo Yana, dyrektora szkoły sztuki współczesnej w Tianjinie. Jego styl malarski, który wydał mi się połączeniem tradycyjnego malarstwa chińskiego, Claude’a Moneta i Cy Twombly’ego, przypadł mi do gustu. Czerń i biel jego wielkoformatowych obrazów malowanych tuszem na papierze, niemal wielkości muralu, pozwoliły mi przejść w tym filmie od czerni i bieli do koloru, tak jak zrobiłem to w Recueil, lecz z innymi konotacjami: wykorzystując fragmenty filmów Jean Renoira w Aline Cézanne, zdjęcia zniszczonego Le Havre w Papa, Maman, Perret et moi oraz zdjęcia w podczerwieni wykonane przez Georges’a-Arthura Goldschmidta w Le Paysage pour témoin.