„A priori było to bardziej znajome zlecenie, bo mieszkałem w Le Havre — to właściwie jedyne miasto, które znam choć trochę. Zawsze też podobała mi się architektura Auguste’a Perreta… Annette Haudiquet, kuratorka muzeum Malraux, poprosiła mnie, żebym przyjechał do Le Havre. Zaplanowała wizyty w różnych miejscach. Zaczęliśmy od pokazowego mieszkania Perreta, w towarzystwie przewodników Elisabeth Chauvin i Pierre’a Genceya. Zjedliśmy lunch, poszedłem do ich domu — oni również mieszkają w mieszkaniu Perreta, urządzonym identycznie jak mieszkanie pokazowe. Wyobraziłem sobie ich dwoje i ich syna Vincenta jako postacie „odgrywające” mieszkańców mieszkania pokazowego. Pod wpływem tego pierwszego pomysłu przyjąłem zlecenie: przedstawić ich jako mieszkańców mieszkania, choć w rzeczywistości są przewodnikami, zawieszonymi między dwiema rzeczywistościami, dwiema epokami: mieszkaniem, w którym żyją, i tym, które pokazują ludziom”.