Dom Dziecka w kibucu Maoz Chaim, 1943 rok. Rozlega się strzał, po którym nastaje cisza. 11-letnia Dvor’aleh zostaje sierotą. Powiedziano jej, że matkę zabiła zbłąkana kula podczas ćwiczeń strzeleckich, ale wkrótce zaczyna słyszeć szeptane wśród członków kibucu słowo „samobójstwo”. Dvorę głęboko to niepokoi: czy był to wypadek, czy samobójstwo? Jeśli samobójstwo, jak matka mogła zostawić ją samą na świecie? Dopiero wiele lat później Dvora odkrywa prawdę. Jej syn, filmowiec, wyrusza w przeszłość, by przyjrzeć się dzieciństwu matki, która — jak sama o sobie mówiła — miała „deszcz w oczach”; matki, której naznaczona cierpieniem historia życia ukształtowała jej twórczość oraz relacje z dziećmi i rodziną.