Para buduje przestrzeń do życia. Kiedy jest gotowa, zanim w niej zamieszkają, zapraszają grupę osób, by ją odwiedziły. Zaproszeni ludzie pojedynczo przemierzają tę nową i pustą przestrzeń. Patrzą, chodzą, rozmawiają. Film próbuje ocalić ślad tego doświadczenia w każdym z nich. W ten sposób sama przestrzeń staje się doświadczeniem. Co pozostawią po sobie? Co zabiorą? Co pokażą z tego, co ludzkie? Czym jest dom? Co robisz z przeszłością? Serię ludzi, którzy na krótko zamieszkują to miejsce, niedawno zbudowane i wciąż wolne od wszelkich śladów, można by uznać za nieskończoną. Przestrzeń wypełnia się i pustoszeje. Pozostaje po tym przejściu: świetlista kruchość.