„Zrób coś do kamery!” Pod koniec lat dwudziestych pojawiły się dostępne dla zamożnych amatorskie kamery 16 mm, z których korzystali przez całą kolejną dekadę. Potem kamera 8 mm zwiększyła udział w samych wydarzeniach, które rejestrowała, wydobywając na jaw prawdę o tym, kim jesteśmy lub za kogo się podajemy. W tym filmie Amerykanie — na różnych etapach życia, w kolejnych dekadach, na podwórkach, podczas pikniku z okazji ukończenia szkoły, na plaży i w innych zwyczajnych miejscach — ujawniają o sobie rzeczy głupie, radosne, pełne pasji i smutne, przeważnie z entuzjazmem i godnością. Film składa się ze znalezionych sekwencji, których nie montowano wewnętrznie.