„Jenufa” to niezwykłe zjawisko w muzyce XX wieku. Czerpiąc z morawskiego folkloru, Janáček wiernie i głęboko oddał dramat wiejskiej dziewczyny. Kompozytor podążył śladem Musorgskiego, ukazując życie duchowe ludzi poprzez odtworzenie intonacji żywej mowy. Libretto opiera się na dramacie napisanym w sposób naturalistyczny. Wolna od naturalizmu muzyka Janáčka ma ogromną siłę emocjonalną i psychologiczną prawdę. Powstała w trudnym okresie życia kompozytora (choroba i śmierć jego córki).