Grupa Tajwańczyków urodzonych przed II wojną światową wciąż upiera się przy pisaniu poezji i haiku w języku japońskim. Reżyser HUANG Ming-chuan dokumentuje ich losy od 22 lat, od 1994 roku. W przeciwieństwie do Korei, innej byłej kolonii Japonii, Tajwan zachował emocjonalne i kulturowe więzi z Japonią także po wojnie. Przez ponad 40 lat ci poeci i pisarze spotykali się dyskretnie, mimo zakazu mówienia i publikowania po japońsku. Ponad pół wieku później, mimo podeszłego wieku, nadal posługują się językiem japońskim w ostatnich latach swojego życia. Film przywołuje wspomnienia miejscowych Tajwańczyków, którzy od czasu przybycia Holendrów na wyspę pod koniec XVII wieku znajdowali się pod rządami kilku kolonialnych potęg. Droga do uzyskania własnego głosu okazała się długą i trudną walką, podobnie jak kształtowanie tożsamości narodowej.