Świat filmowca Ereca Brehmera rozpada się, gdy jego wieloletnia partnerka Angelina Zeidler ginie w wypadku samochodowym. Korzystając z prywatnych nagrań, zdjęć, wiadomości głosowych, wpisów w dzienniku i muzyki, której wspólnie słuchali, tworzy sposoby, by spotykać się z nią i kochać ją na nowo, mimo jej nieobecności. „Nie rozmawiamy o zmarłych, choć to jedyne, co możemy jeszcze robić”, gdy kogoś już z nami nie ma. Dlatego Who We Will Have Been jest mniej dokumentem, a bardziej sposobem porozumiewania się ze zmarłą osobą, w którym zwolnione tempo, odtwarzanie od tyłu i urywki dźwiękowe, wyjęte z zupełnie innego kontekstu, nagle nabierają głębokiego znaczenia i podtekstu. Gdy Angi pyta na zachowanym nagraniu „Czy wciąż zdążę?”, jej słowa zyskują głęboki, uniwersalny i niepokojący sens, jak działanie na odległość. Czy nadal istniejemy w czasie, gdy nie mamy ciała i odchodzimy w zapomnienie? Pełna emocji i wciągająca medytacja Brehmera nad życiem ze stratą pokazuje, że żałoba się zmienia, ale nigdy tak naprawdę nie mija — podobnie jak miłość.