Po wybuchu wojny z Japonią wszystkie uniwersytety w Pekinie zamknięto lub zbombardowano. Grupa młodych studentów, mających 18 lub 19 lat, wyruszyła w pośpiechu na południe, pieszo przemierzając Xiangqian i Yunnan, by ostatecznie utworzyć na płaskowyżu Kunming tymczasową uczelnię — Southwest Union University, wspólne przedsięwzięcie Tsinghua, Peking University i Nankai. Przemierzyli miasto, by posłuchać „najlepszych zajęć z języka chińskiego w historii”, wysłuchać „Serenady” Tosellego i dołączyć do Flying Tigers. Dla tych „przedstawicieli pokolenia po 90. roku”, którzy dziś mają ponad dziewięćdziesiąt lat, SWU nie jest zakurzonym fragmentem historii, lecz wspomnieniem młodości, wciąż tak samo świeżym. Yang Zhenning, Xu Yuanchong, Pan Jiluan, Yang Coix, Wang Xiji i Ma Zhitu — 16 studentów uczelni w średnim wieku ponad 96 lat — wspólnie zabierają widzów w czasy, gdy szalała wojna, a gwiazdy świeciły.