Monteiro odszedł daleko od wizualnego przepychu, który definiował jego wcześniejsze filmy, tworząc inspirującą adaptację antybaśni autorstwa radykalnego szwajcarskiego pisarza Roberta Walsera. Starannie ograniczając warstwę wizualną, Monteiro utrzymuje niemal całkowicie czarny ekran, skupiając się zamiast tego na głosach Śnieżki, Księcia, Królowej i Myśliwego, zaangażowanych w długą debatę o miłości, wolnej woli i wydarzeniach prowadzących do fatalnej próby odebrania życia dziewczynie. Mimo wizualnej ascezy Snow White prześladują przejmujące obrazy, od których film się rozpoczyna – słynne czarno-białe fotografie Walsera leżącego martwego na śniegu po ataku serca przed szwajcarskim zakładem psychiatrycznym, w wieku siedemdziesięciu ośmiu lat, będące dziwną realizacją „śmierci autora”, tak istotnej dla postmodernistycznej krytyki literackiej.