Postać, która ma głos i ciało, opowiada o przerwanym doświadczeniu miłosnym. To zanurzenie w subiektywności, a także fragmenty niemal zapomnianych wierszy Safo i Lukrecjusza oraz pewne ścieżki muzyczne prowadzą nas przez obrazy różnorodnych ciał innych ludzi, będących w nieustannym ruchu na ulicach, na imprezach, w domu lub w metrze, gdy przemieszczają się z jakiegoś nieokreślonego miejsca do innego w mieście São Paulo — w niejednoznacznym splocie najbardziej codziennej konkretności gestu i możliwej abstrakcji tańca.