Victor Klemperer (1881–1960), profesor literatury w Dreźnie, był Żydem; dzięki staraniom żony przeżył wojnę. Od 1933 roku, kiedy Hitler doszedł do władzy, aż do końca wojny prowadził dziennik, zwracając uwagę na sposób, w jaki naziści posługiwali się słowami. Film ukazuje wydarzenia z perspektywy końca 1945 roku, a narrator wspomina, jakby Klemperer odczytywał fragmenty swojego dziennika. Analizuje użycie prostych słów, takich jak „lud”, „wieczny” i „żyć”. Wpleciono w to prywatne fotografie, kroniki filmowe przedstawiające przywódców Rzeszy i ówczesne życie w Niemczech oraz kilka innych zabiegów narracyjnych. Choć Klemperer zachowuje beznamiętny ton, jego strach i przerażenie są wyczuwalne.