Wieczny zmierzch, przejeżdżające pociągi, zgarbiona sylwetka mężczyzny kroczącego we mgle, uśmiechnięta dziewczyna, cienie i cisza, które są ze sobą powiązane… Wśród piekielnych dźwięków — hałaśliwych, skrzypiących, wyjących — rozbrzmiewają słowa, które „ocierają się o siebie, dając początek czemuś chwiej­nemu, niemal nieistniejącemu”. W centrum metropolii ludzie z „piętnem Kaina” szukają lasu i morza, by się zagubić, i tam zostają. A śmierć szuka ludzi, na których mogłaby spojrzeć, i znajduje ich właśnie tam… W filmie Valentina Antonova i Dmitry’ego Mamulii 82-letni twórca rosyjskiego „realizmu metafizycznego” Yuri Mamleev gra samego siebie krótko przed własną śmiercią i jakby na naszych oczach przygotowuje się do przejścia do innego świata.