Opustoszały, pokryty śniegiem krajobraz. Nieznane miejsce i czas. Anonimowy, ponadczasowy mężczyzna wślizguje się do zrujnowanego budynku przemysłowego. Otaczają go ruiny i rdza, świadkowie upływu czasu. Posuwa się naprzód wśród cieni i gruzu, podążając za rytuałem równie precyzyjnym, co tajemniczym. Polifonia materiałów. Przeszłość rozbrzmiewa z każdym krokiem. Echa obecności. Samotna postać chwieje się nad przepaścią.