Głos Pier Paolo Pasoliniego wprowadza monolog z udziałem Carla, alter ego poety, rozgrywający się na pustynnej przestrzeni o niemal księżycowym wyglądzie: połaci piasku pod rozgwieżdżonym niebem. Mężczyzna inscenizuje coś w rodzaju erotycznej liturgii, na granicy autodestrukcyjnego lęku: zamierza oddać się dwudziestu ulicznym chłopakom parającym się prostytucją, a całą tę historię kończy spektakularny zachód słońca, przywodzący na myśl intensywne barwy melodramatów Sirk lub Kazana.