Po katastrofie nuklearnej z 2011 roku rodzina Oura musiała opuścić swój dom w Namie-cho, w prefekturze Fukushima. Kilka lat później ich najstarsza córka Miran, która przeprowadziła się do Tokyo, zaczęła filmować swoją rodzinę, ponieważ chciała przyjrzeć się krytycznie pojęciu „osób, które przeżyły katastrofę”. Wśród zmieniających się relacji rodzinnych, stopniowo odsłanianych przed widzem, i nieustannego wstrząsu wywołanego realiami, z którymi się mierzą, każdy członek rodziny szuka własnej „drogi do domu”.