Już na początku swojej działalności Ugo Ulive w krótkometrażowym filmie Como el Uruguay no hay (1960) stara się uwrażliwić widza i zaangażować go w działania polityczne oraz ich radykalną transformację. Za pomocą kolażu animacji, archiwalnych nagrań i kontrapunktowego montażu dźwięku Ulive atakuje tradycyjną politykę lewicową i prawicową, a także ukazuje sprzeczności jednego z filarów tożsamości narodowej: słynnej urugwajskiej demokracji. Warto pamiętać, że mamy rok 1960: podczas gdy lektor przedstawia Montevideo jako „małe, rozgorączkowane miasto”, obrazy ukazują napiętą sytuację — protesty społeczne i upolitycznioną przestrzeń miejską, w której obecna jest konna policja.