Artyści kolektywu As Talavistas i Gabriela Luíza dołączają do artystów Duca Caldeira, Dyony Moura, Jô Arllen i Vidrynha, a także studia projektowego, by opracować metodę filmowania we wnętrzu domu. Dwa lata później SESSÃO BRUTA powraca do wymiany i zanurza się w filmowej grze z fikcją i narracją, żartami i krytyką, zbliżeniami i intymnością, obecnością i oddaleniem. Kino i kultura są tu postrzegane jako perspektywa więzi, roszczenia, malarstwa i sceny. Przedefiniowanie sceny jako idei i procesu oraz jej politycznych i plastycznych implikacji.