Léo, dwudziestopięcioletni, zagubił się. Jest sam w egzystencji, której pustka i bezmiar stają się coraz bardziej nie do zniesienia. Jest wyczerpany, niezdolny do dalszego działania. Dla Léo narkotyki są kolejnym sposobem na spędzenie tego nieskończonego czasu, który nazywamy życiem. W ciepłą letnią noc, w opuszczonej willi otoczonej drzewami i zielenią, wstrzykuje sobie dużą dawkę heroiny, wybierając ostateczną podróż bez powrotu.