Wykorzystując archiwalne obrazy z przełomowego momentu historycznego — rewolucji irańskiej — to studium oparte na obrazach zgłębia pojęcia trwania (filmowego i historycznego), pamięci (wirtualnej i obrazowej) oraz ich zmysłowego i emocjonalnego (afektywnego) oddziaływania jako tematów historycznych i potencjalnie „rewolucyjnych”. Powtórzenie rozpatrywane jest jako zasada pamięci, środek estetyczny i przestrzeń, w której można zapisać znaczenie. Jest również rozpatrywane jako mimesis historyczna, wieczny powrót i możliwość ponownego wynalezienia. Wreszcie powtórzenie stanowi sposób na zakwestionowanie roli sprawczości w ludzkiej naturze. To studium oparte na obrazach jest projektem w toku, realizowanym etapami, ilekroć pojawia się potrzeba zbadania, wydobycia i powtórzenia pamięci.