Superbia oznajmia: „Jestem pychą. Dumnym korzeniem wszelkiego zła. Jestem Superbia, pierwszym z siedmiu grzechów głównych. Zawsze jestem pierwsza. Drzewo niegodziwości wyrasta ze mnie. Moje sześć córek to jego zakazany owoc: obżarstwo, lenistwo, chciwość, gniew, zazdrość, pożądanie”. W tej groteskowej procesji, w której pojawia się olbrzymi stóg siana i postacie uosabiające pychę, przeplatanej obrazami prawdziwych parad wojskowych, Ulrike Ottinger przedstawia subtelną alegorię ludzkich próżności.