Komizm Louisa de Funèsa (1914–1983), podobnie jak Totò i kilku innych artystów, ostatecznie wykracza poza granice filmów, w których występował, dzięki dynamicznej ekspresji jego emploi. Czerpiąc z wypowiedzi krytyków, badaczy i współpracowników aktora, ten dokument odsłania klucze do fenomenu de Funèsa, inteligentnie analizując osobliwe cechy jego mimiki twarzy i ciała, plastyczność gestów oraz podwojenie postaci i twórcy (w tym sensie, że po osiągnięciu sukcesu „Fufu” stał się w praktyce autorem większości swoich filmów, często ograniczając rolę reżysera).