Mężczyźni i kobiety przez długi czas tańczą w gorączkowym rytmie. Taniec ciał przeradza się w filmową ekstazę, ucieczka — w bieg, a splecione motywy odżywają wraz z każdym wyścigiem. Mężczyźni, którzy nie tańczą, rozmawiają, recytują, opowiadają własne historie przed twórcami filmu i razem z nimi. Niezależnie od tego, czy chodzi o taniec, czy rozmowę, film działa politycznie poprzez wspólne dzielenie przestrzeni i czasu pracy, wspólne tworzenie filmu jako społeczność oraz pełne oddania dzielenie się. Sprawia nawet, że procesyjna samba na ulicach Sao Paulo jawi się jako pokaz niezbywalnej, zbiorowej siły. Uniesiony tą siłą film zdaje się potem sam uciekać, przekraczać własne granice. Gdzieś pomiędzy baśnią a dokumentem, improwizacją a kompozycją, gniewem a radością — wszystkie granice płoną. (Cyril Neyrat - FID 2021)