Wysiłki na rzecz „dekolonizacji” instytucji znajdują wyraz w rytualnych aktach uznawania obecności ludności rdzennej i jej roszczeń do terytorium. Jednak bez stałego zaangażowania w działanie jako sojusznicy ludności rdzennej instytucjonalne gesty uznania narażone są na to, że posłużą pogodzeniu „winy i współudziału osadników” oraz ocaleniu „przyszłości osadników”. Jak możemy wydostać się z tej pułapki i pozwolić, by uznanie zachowało swój potencjał do wytrącania z poczucia stabilności? Co musimy zrobić, aby rozpocząć proces nieustannego uznawania?