Spojrzenie na powojenne koleje amerykańskie, które przestawiają się na działalność w czasie pokoju, zmagając się z brakiem nowego sprzętu lub jego bardzo ograniczoną dostępnością. Następnie przedstawione zostają plany na przyszłość, mające zapewnić amerykańskim podróżnym szybsze, bezpieczniejsze i wygodniejsze podróże. Szybsze — to właściwie jedyne, co pozostało z planów opisanych w tym krótkometrażowym filmie z 1947 roku. Zdecydowana większość Amerykanów nie ma dostępu do podróży koleją, wszystkie dworce zniknęły, podobnie jak tysiące i tysiące mil torów, a kolej służy dziś do przewozu towarów, głównie naczep ciężarówek i kontenerów. Nie ma na co narzekać, choć większość żałuje, że nie udało się zachować chociaż żałosnego, samotnego i pięknego dźwięku starego gwizdka parowozu. Nocne sygnały lokomotyw spalinowych zainspirowały bardzo niewiele piosenek czy marzeń. Istota kolei dla starszego pokolenia Amerykanów została uchwycona w tytule tego krótkometrażowego filmu.