Dorosła kobieta wspomina dzieciństwo spędzone w „kampung”, zanim osada została wyburzona pod nowe inwestycje. Przypomina sobie dobre i złe chwile życia w tym miejscu. Porównując przeszłość z teraźniejszością, zauważa, że wiele się zmieniło, ale życie toczy się dalej. Nauczyła się doceniać przypadkowe kwiaty, które pojawiają się w życiu, choć niektóre z nich mogą nawet nie mieć nazwy.