Odkąd sięga pamięcią, z sufitu kapie woda. Jedna kropla za drugą, powoli, niczym nieustannie powracający sen, który rozlewa się wszędzie i zmienia rytm życia, tworząc przegrodę między tym, co wewnętrzne, a tym, co zewnętrzne. Jedna kamera dla Nidala Debsa, druga dla jego bohatera, Marwana. Jedna kamera filmuje to, co widzi druga. Kto kręci film? Marwan od dawna mieszka w Damaszku, od czasu, gdy przybyli uchodźcy i zapełnili miasto, od czasu, gdy trudności stały się jeszcze większe. On i jego przyjaciele żyli w czasach, gdy życie wyglądało inaczej, gdy marzenia odbijały się od ulic. Dziś coś się dzieje: przyjaciele budzą się, gdy umiera Ahmad. Minęło całe życie w milczeniu; musi się skończyć całe życie frustracji i samotności. Marzenia szukają kilku minut, ostatnich chwil — wciąż zostało trochę czasu. Dziś jest nowa przestrzeń.