13-letnia Radost mieszka sama ze swoim ojcem Brunem. Nie jest on jednak jak inni ojcowie — cierpi na oligofrenię: jego możliwości intelektualne odpowiadają mniej więcej możliwościom dziesięciolatka. Niepełnosprawność intelektualna nie przeszkodziła jednak Brunowi przez wszystkie te lata być wspaniałym ojcem dla córki. Wraz z dojrzewaniem Radost zaczynają się jednak ujawniać pierwsze poważne problemy. Radost coraz bardziej uświadamia sobie, jak bardzo przewyższa ojca intelektem. Odpowiedzialność, która dotąd była częścią ich relacji, staje się wielkim ciężarem dla młodej dziewczyny, która tak naprawdę chce prowadzić normalne życie trzynastolatki.