Boogie przechodzi od fotografii ulicznej do serii portretów wykonywanych w swoim belgradzkim studio z użyciem zabytkowego procesu mokrej płyty kolodionowej. Odkrywa przy tym, że najbardziej niezwykłe przejawy ludzkiej natury można odnaleźć, fotografując ludzi tą techniką. Serię tę nazywa „Demonami”. Procedura ta jest nierozerwalnie związana z Belgradem. W przeciwieństwie do innych miast, gdzie mroczne treści obecne są w codziennym życiu ludzi z marginesu, w Belgradzie można je znaleźć wśród znajomych i przyjaciół. Dzięki tej niezwykłej technice fotografowania z długim czasem naświetlania Boogie potrafi uchwycić coś głęboko demonicznego także w charakterze przedstawianych „zwykłych ludzi”. Boogie opisuje tę procedurę jako alchemiczną, pozwalającą uchwycić coś „z tamtej strony”.