Ponadczasowe uzdrowisko, hotel z lat 40., miejsce, które przenosi teraźniejszość nie wiadomo dokąd. Nie w przeszłość, nie w życie Ornelli Vanoni, lecz ku — aktualnemu — odsłonięciu jej intymności, ukazanemu poprzez relację: jej relację z reżyserką. Energia, charakter, muzyka, konfrontacje, upał, zmęczenie. Wszystko zostaje sfilmowane bez oszczędzania czegokolwiek, nawet kłótni między Ornellą a Elisą. Film podąża za tym, co Ornella naturalnie wyzwala, i poddaje się nieoczekiwanemu, teraźniejszości. A potem są spotkania z przyjaciółmi, muzykami, Vinicio Capossela, Samuele Bersanim, trąbka Paolo Fresu rozbrzmiewająca w pustych przestrzeniach wielkiego hotelu, gdzie pomiędzy identycznymi dniami wyznaczanymi przez opiekę i zabiegi kształtują się opowieść, pamięć, ale także przyszłość, gdy Ornella przygotowuje się, by stać się fantastycznym stworzeniem złożonym z głosu i marzeń, przeznaczonym na wieczność.