Giulia nieustannie rozdziera się między potrzebą poczucia, że jest u siebie i że jest kochana, a dzikim pragnieniem wolności. Pewnego dnia zostaje bez dachu nad głową i zaczyna, na swój własny szalony sposób, szukać schronienia i swojego miejsca w świecie. Między iluzorycznym pragnieniem macierzyństwa a sposobami na związanie końca z końcem spędza najgorętsze dni upalnego rzymskiego lata w otoczeniu nieuchwytnych postaci o pustym życiu, a jednak czystych i wspaniałych jak ona. W otchłani złożonej z niczego (i wszystkiego) Giulia rozumie, że to do niej należy decyzja, jak żyć — albo nie żyć — własnym życiem.